Verboden Gedrag

Hier een verhaaltje voor jullie. Deel 2 van The Taunting Tart in Tartan. Als je van school-rollenspel houdt, vind je het vast leuk. Ook gaan we bij Rose Academy een schooldag organiseren. Het idee om een heuse “English School Day” bij de Rose Academy te organiseren is gebaseerd op het volgende waargebeurde verhaal:

 

Tartende Troela's in rokje.

 

Vrij vertaald:

Taunting Tarts in Tartan.

Een waar gebeurd verhaal. Ik, Britt, neem jullie mee op spanking avontuur naar Engeland.

___

ADEMPAUZE

Angie en Britt ‘vluchtte’ naar de kamer waar zij zich eerder verkleedt hadden.
“Wow!” begon Britt. Blosjes op de beide ‘wangen’ verraadde de uitwerking van het zojuist gespeelde rollenspel.
Onderzoekend  keek ze naar Angie.

“Gaat het?”
“Ja hoor, gaat wel”
Ze zag aan Angie dat zij ook ‘genoten’ had en onder de indruk was. Maar er was iets wat Britt nog even uit de lucht wilde hebben.
“Weet je het zeker?” vroeg ze dan ook.
“Ja, hoezo?”
“Nou ja…. Ik schrok eigenlijk wel toen ik tranen in je ogen zag”
Angie stelde Britt gerust.
Ze was juist ‘blij’ geweest dat dit gebeurd was. De vorige keer was het vanwege de ‘Eerste - keer - spanning’ niet zover gekomen, dat gevoelens echt binnenkwamen. Dat had ze jammer gevonden, maar nu was dat dus wel gelukt.
“En daarbij, weet ik het safeword” zei Angie ook en gaf daarmee de bevestiging dat Britt het juist geïnterpreteerd had, toen op dat moment.
Gelukkig…. Er viel toch wel een kleine last van Britt haar schouders.

Albert kwam ook even kijken.
Er volgde een korte evaluatie waarin ook Albert zich ervan gewiste dat alles oké was.

Direct volgde de instructies voor de tweede ‘verboden te roken’ sessie.
De flow voelde goed, het zou jammer zijn die verloren te laten gaan door een te lange break waarbij iedereen uit zijn rol zou vallen.

Dus Britt pakte de sigaretten en samen met Angie verliet zij de ‘changing’ room.
Bij het over de drempel stappen werden zij weer moeiteloos Angela Young en Anna Bell.

 

VERBODEN GEDRAG

 

Er is een tussenuur op Boardingschool ‘Mr Prendergast Academy’

Angela Young en Anna Bell genoten van een onverwachte pauze en welkome onderbreking van de dagelijkse sleur. Ze waanden zich ongezien in het trappenhuis; Mr Prendergast was uithuizig wisten ze. Dus zo bivakkerend op de trap en het overloopje naar zijn study, waar hen niets kon gebeuren. Hier kon je rustig balancerend op de grens een peukie roken. Angela zat op haar gemak op een traptrede en Anna leunde tegen een lage boekenkast die op het overloopje dat twee trappen met elkaar verbond stond.


 

Met veel genoegen bliezen ze ontspannen de rook de lucht in, om die daarna met enige zorgvuldigheid weg te wuiven. Ze waanden zich dan wel ongezien, maar het was toch belangrijk de kans om betrapt te worden zo veel mogelijk te minimaliseren.
De dames waren namelijk ernstig in overtreding…..

Roken op ‘The Academy’ was streng verboden.
Slecht voor de gezondheid, de stank, brandgevaar en nog meer van dat soort argumenten die de meiden in gedachten stiekem met “Blablablablabla” ondertitelde wanneer Mr Prendergast of één van de andere leerkrachten weer eens op dat stokpaardje zaten en de regels verbaal doornamen.
Daarnaast was het ook niet toegestaan dat men zich tijdens de lesuren ophield in de gangen of op de trappen van het schoolgebouw. Ook al (in de ogen van de studenten) om wat vage redenen.
Tja, als puber moest je ergens tegenaan schoppen niet waar?

De laatste roddels en mode werden tussen de trekjes door besproken.
Met het inhaleren van de nicotine ontspande de meisjes zich meer en meer, werden wat overmoedig.

“Zag jij trouwens dat aanstellerige nachthemd waarmee Chelsea Parker uit bed stapte vanmorgen?” vroeg Anna op samenzweerderige toon aan Angela.
“Nee, wat dan? “ Angela blies een wolkje rook de lucht in.
“Ze had zo in de Moulin Rouge kunnen staan, het sletje”
“Ha, je laat me watertanden…. Deed ze dat maar, waren wij mooi van haar ver”…..
Verder kwam Angela niet.

Vanuit het niets vloog ineens de deur van de study open en verscheen Mr Prendergast in de deuropening.
In die ene fatale seconde beseften de jongedames direct dat het goed mis was.

Dat HIJ dus wel degelijk thuis was.
Dat HIJ waarschijnlijk alles gehoord had.
Dat HIJ lont geroken had.
Dat HIJ feilloos wist dat ze in overtreding waren.
Bizar, hoeveel conclusies je kunt trekken in één luttele seconde.

Als door een wesp gestoken schoten de meiden overeind.
Angela verstopte haar sigaret brandend en wel achter haar rug, terwijl Anna haar peuk - die ze van schrik had laten vallen - nog probeerde uit te trappen in de vloerbedekking.

“WHAT IS GOING ON HERE?”
Ow, wat kon deze man met het uitspreken van één zinnetje je doen laten beven.
*C’est la ton qui fait la musique.*

“Did you girls thought I wasn’t in?
Big mistake!
And what’s that smell?
Smoking, are you?”
Mr Prendergast wachtte niet op een antwoord, hij had de feiten al razendsnel geconstateerd. Hij beende verder de gang op, richting de trappen waar de meisjes stonden. 

In een poging belastend bewijsmateriaal te verdonkeremanen probeerde Anna met een nonchalante uitdrukking en weer leunend tegen het boekenkastje het pakje sigaretten tussen een paar boeken weg te moffelen en het nog na smeulende peukje met de voet eronder te schuiven. Zeer bewust van het feit dat er weleens blijvende schade te zien zou kunnen zijn, wat maakte dat het angstzweet haar uitbrak.

“ANNA!
Step away from my bookcase young lady! Nobody leans on my furniture!”
Soepel nam Mr Prendergast de traptreden en verrassend snel stond hij voor de meisjes, ondertussen moeiteloos door prekend:

“I can see a cigarette lying on the floor and a whole package between the books, Bell. Don’t think I’m an idiot, I saw you hiding it.
Pick it up!”
Anna wist niet hoe snel ze moest doen wat haar gezegd werd.
“So, you were smoking that cigarette, weren’t you?”
<stilte>
“Answer me, Bell!”

“Well…. Technically the cigarette was smoking, not me.”
“Don’t talk nonsense Bell, I won’t have any of it!”
De bijbehorende blik maakte Anna klein… Heel klein.
Mr Prendergast wees de trap op:
“Get your ass up there!
Go and stand in front of my clock, hands on your head. Don’t you dare  look back.” Anna holde de trap op en deed wat Mr Prendergast haar opgedragen had.
Daar stond ze dan, naast de deur van de zo gevreesde study.

“And now for you Miss Young.
Did you smoke a cigarette as well?”
“Yes sir.” Angela liet de sigaret zien.
“I am sorry sir.

 

Anders dan Anna voelde Angela niet de behoefte om tegen Mr Prendergast in te gaan om onder zaken uit te komen. Ervaring had haar geleerd dat beter niet te doen…
“Very well, go stand next to Miss Bell, in the same position young lady!”

Toen de meiden samen naar de klok stonden te staren en zagen hoe de secondewijzer de tijd wegtikte, liep Mr Prendergast zijn study in.
De deur liet hij echter openstaan, zodat de meiden konden horen wat hij aan het doen was.
Er werd een stoel klaar gezet, heen en weer gelopen, spullen gepakt…
Natuurlijk hoefden de dames geen blik in de study te werpen om te weten wat Mr Prendergast aan het voorbereiden was, ook niet om te weten wat hij tevoorschijn haalde.
Nee…. Dat liet weinig aan de verbeelding over.
Ai.
The girls were in big trouble, zover was zeker.

Toch nog vrij onverwacht en abrupt klonk zijn strenge stem:
“GET IN HERE, GIRLS!”
Timide, maar zeker niet te traag togen de meisjes naar binnen. Ze wilden zijn geduld niet tarten nu. Mr Prendergast hoefde niks te zeggen. Ze wisten prima waar hij hen hebben wilde: voor zijn bureau, rechtop, handen langs het lichaam.

Met zijn armen over elkaar gevouwen en inmiddels bekende blik die je vanzelf klein liet voelen stond hij daar, klaar om eens goed duidelijk te maken hoe hij hier over dacht.
Right…
Alsof de jongedames dat zo ook al niet in konden vullen?
Alsof Mr Prendergast niet elk moment van de dag (en nacht) in deze modus kon schieten als dat nodig was…..

Op het bureau lagen de cane en strap al klaar, uiteraard goed zichtbaar en niet te missen voor de meisjes.


 

“Tell me girls….
Did you forget the school rules about the non-smocking policy and the rules about lurking in the school corridors during class hours? “
“Bell?”
“No sir”…
“Young?”
“No sir”…
Than why on earth were you sitting on the stairs and leaning against my bookcase smoking cigarettes? Near the door of my study of all places!?
WELL LADIES?”

“I don’t know sir”….
“We didn’t think you were in sir”…….
“So you think as soon as I turn my back you girls can do whatever you fancy, do you?”
Anna hield zich stil. Wat moest ze hierop zeggen?
Angela zei nog wel “We are sorry sir.”
“You bet you will be sorry when I am done with you two ignorant bratts”

Met die woorden kwam Mr Prendergast achter zijn bureau vandaan.
Hij liep recht op de stoel af die in het midden van de kamer klaar stond in zijn gang Angela met zich meetrekkend.
De bekende OTK-routine (De man is zooooooo pijnlijk voorspelbaar) van jurk-slipje-blote billen. In die volgorde liet hij er onder de ogen van Anna geen gras over groeien. Uiteraard met begeleidende preek en tekst.
Als Mr Prendergast vrouw was geweest had hij zonder twijfel de uitdrukking “Praten en breien tegelijk” uitgevonden. Alleen gaat het dan niet over breien maar spanken. “Preken en spanken tegelijk”.
Moeiteloos lepelde hij de motivaties en redenen op waarom Angela nu op haar billen kreeg. Tegen de tijd dat hij er al prekend een eind aan breidde was het achterwerk van Angela egaal rood.
Keurig handwerk, geen enkele steek laten vallen.


 

Anna kreeg precies dezelfde behandeling, kreeg ook haarfijn uitgelegd waarom.
“If you decide to light and smoke a cigarette young lady, I will let smoke rise from your bum!” was één van de zinnen die voorbij kwam.

Mr Prendergast gaf de meiden tussendoor ruim de gelegenheid eens na te denken door veel af te wisselen. Zowel bij het hanteren van de strap als bij het toespreken.
Niet dat het onderwerp waar over nagedacht diende te worden vrijblijvend was. Door op de juiste tijdstippen de juiste vragen te stellen hield hij de meisjes bij de les. Ondertussen gebruikte hij de strap als onderstreping van zijn toespraak, waarbij hij het strepen trekken wel erg letterlijk nam. De grenzen werden keurig op de billen gemarkeerd.

Tegen de tijd dat de cane in beeld kwam stonden twee timide en berouwvolle jongedames in klassieke houding (rechtop, handen op het hoofd) in de hoek van de study. Slipjes rond de knieën, jurkjes omhoog.

Mr Prendergast besloot de slotfase in te luiden.

Een goed en niet te misverstane preek (als dominee zou de man goudgeld verdienen, nooit om inspiratie verlegen) aan het adres van met name Anna. De houdbaarheidsdatum van haar berouw was korter, zo wist hij. Zij leek altijd het minst onder de indruk.
Mr Prendergast kende zijn pappenheimers wel, en hij wist ook dat zelfs in ‘the heat of the moment’ van een reprimande hij soms toch een brutale opmerking kon verwachten.
Hij zou gelijk gaan krijgen.
Bijna eng, zoals hij zijn pupillen doorzag….

“I hope the message is coming through now?
No smoking in my school and no hanging-out on the stairs or landing during school-hours.
If I catch one of you ever again, I will use my senior cane, which you will feel in a moment anyway,  on both off your bottoms immediately. Without a warming up in advance.
Because if you ladies think I 'am on the end of my tether, you will be sent away with a flea in your ear. I have more up my sleeve than this.
Try me…”

Mr Prendergast was alweer druk met het meubilair verplaatsen.
“Waar haalt die man zijn energie vandaan?” Vroeg Anna zich stiekem ongerust af.
De Chesterfield stond pontificaal als prominent pronkstuk in het middelpunt van de belangstelling. De rugleuning ‘nodigde’ uit om eens lekker overheen te gaan hangen.
<Slik!>
Energiek zwiepte Mr Prendergast de cane door de lucht.
O, wat wist hij goed de gevoelens van deze meiden te bespelen….

“Anna, get across my Chesterfield.”

O jee…. Hier moest ze onderuit zien te komen. Redt jezelf Anna… Denk, denk! Je moet een goed verhaal hebbeb…Nu!
Helaas…
Die was er niet.
In de klas of groep kwam Anna nu vaak weg met een grap en een grol. De grapjas uithangen leidt zo fijn af van een heikele kwestie.
In godsnaam dan maar…

Opeens kreeg ze een idee.

Anna wist eigenlijk wel dat wat ze nu van plan was haar niet ging helpen. Sterker nog, het zou haar waarschijnlijk alleen maar dieper in de problemen helpen.
Maar ze kon er niets aan doen.
Het was de enige manier van reageren die ze kende in dit soort situaties.
Ze had best nog veel te leren…

Anna liep op het zitmeubel af.
“Get across my Chesterfield!” galmde het nog na in haar hoofd.
Across.

Hm, daar kon ze wel iets mee.
Niemand had immers precies gezegd hoe, dus….
Nog een paar stappen.
Zou ze het durven?

<WHOOSH!> klonk het als aanmoediging.

Kom op Anna, je kunt het...
Met een paar snelle korte pasjes liep ze vlug om het meubelstuk heen. Gelijk een Diva zeeg ze met enig gevoel voor drama neder op de Chesterfield: bevallig, wulps languit met een blik in haar ogen die Mr Prendergast leek te zeggen “Doe hier maar eens iets aan.”
Ineens bewust van haar blote kwetsbaarheid onder haar rokje zorgde ze er nog wel met een zedig gebaar voor dat er niets te zien was van voren.
Dat dan weer wel.
Dat zou namelijk afbreuk doen aan het punt dat ze wilde maken en voelde ook erg ongepast.
Het plaatje van Anna uitdagend gedrapeerd over de sofa bleef in hoofdzaak echter grote brutaliteit uitdragen.

Eén seconde (die een eeuwigheid leek te duren) was het stil in de study.
Even, heel kort maar, leek Mr Prendergast niet te weten hoe te reageren.

Dit! Had! Hij! Nog! Nooit! Meegemaakt!
Met het knipperen van zijn ogen leek hij zich ervan te vergewissen of hij het goed zag.
Ja hoor.
Ze lag er echt.
*Across* his Chesterfield.

Mr Prendergast herstelde zich heel rap.
“Get up from there, you foolish girl!
How dare you!?
How dare you performing my orders like that!?
You will regret this missy!”

“But sir..” begon Anna haar verdedigend pleidooi, “You said:
Get – across - my – Chesterfield.
So I did”

“Don’t be silly!”
De ogen van Mr Prendergast schoten vuur.

“Straks komt hij me nog halen,” bedacht Anna zich ongerust.
En dat voelde voor haar zo bedreigend, dat zou ze echt niet trekken.
Bij die gedachte vloog Anna ineens overeind. Op zijn minst met dezelfde snelheid die haar in deze foute houding op de zitting van de Chesterfield had doen belanden. Maar waarschijnlijk nog vlugger lag ze ineens keuring in de houding over de rugleuning.
Billen op een blaadje gepresenteerd.
En dat had Mr Prendergast niet eens precies uit hoeven leggen.
Ze wist het dus wel….


 

“Right Bell.
For that ridiculous performance I will punish you later. Severely.
For now I promised you six of the best for smocking and lurking around the school corridors.
You know the routine.
Here they come.

<WHOOSH!>……One sir.
<WHOOSH!>……Two sir.
<WHOOSH!>……Three sir.
<WHOOSH!>……Four sir.
<WHOOSH!>……Five sir.
<WHOOSH!>……Six sir.
Anna had het hart niet gehad om ook maar één kick te geven.
“That could have been the last stroke Anna.
However, you had to be a wayward brat”…

Anna wilde al overeind komen, maar Mr Prendergast legde een hand op haar rug en met een lichte druk maakte hij haar duidelijk nog even in positie te blijven. Preken aan moeten horen met je net gestrafte billen nog kwetsbaar in de lucht maakte meer indruk wist hij.
En hij wilde dat wat hij nu ging zeggen goed binnen zou komen. Anna mocht best even zweten.

“Anna, Anna…
If I didn’t know any better, I would think you are a very stupid girl. I mean: You must have known what the outcome was going to be the minute you decided to lay down on my Chesterfield like that….
However, I know you have a certain degree of intelligence considering you made it to 6th form. Only you don’t necessarily use that intelligence very wisely, do you? “
Er kwam geen antwoord.
God, wat haatte Anna het als ze fysiek klem gezet werd.
Dan was ze daar zo mee bezig dat ze niet altijd hoorde wat er gezegd werd.

 

Mr Prendergast had er echter maling aan.

“DO YOU MISS BELL?” klonk het eisend.
“No sir.”
Ah, zie je wel… Ze had het dus stiekem heus wel opgeslagen. Hij kende de uitwerking van zijn woorden en optreden zo goed…

“Well, I am going to teach you how to convert imprudent behaviour into appropriate well behaved manners, believe me young lady.
Now, go and stand to the wall, eyes towards the Chesterfield. I want you to see how I smack the bottom off Angela so you know what’s in store for you.”

Angela had de hele show rondom de Chesterfield gade geslagen, ondanks dat ze met haar gezicht naar de muur had gestaan. Ze mocht Anna dan nog niet zo heel lang kennen, ze had al wel door dat Anna behoorlijk impulsief kon zijn. Van het type eerst doen of er iets uitflappen en dan pas aan de gevolgen of uitwerking denken.
Toegegeven;  het was ook vaak lachen en had al tot veel hilariteit geleid in de klas of groep, wat het strakke schoolregime op een aangename manier onderbrak. Maar even zo vaak had het hen in de problemen geholpen, trok Anna Angela mee wanneer er heibel van kwam.
Toen Anna op een tikje ordinaire manier plaats had genomen op de Chesterfield had dat bij  Angela voor plaatsvervangende schaamte gezorgd.
“Oh Anna, nee”… had ze in gedachten gekreund. “Doe nou niet…. Hou je nou toch eens in.”
Later zouden de meiden er wel smakelijk om kunnen lachen.
Nu even niet.

En nu mocht Angela dus zelf over de Chesterfield buigen. Ze bad dat het optreden van Anna zojuist Mr Prendergast niet extra had geagiteerd. Dat hij die frustratie enkel voor Anna bewaarde straks.
Mr Prendergast leek, gelukkig voor haar, die scheiding goed te kunnen maken. Beheerst, rustig maar vastberaden vertelde hij Angela dat ook zij six of the best zou krijgen.
Angela berustte. Ze was allang blij dat zij nou eens niet verantwoordelijk werd gehouden. Enkel haar eigen daden werden nu afgerekend. En dat voelde eigenlijk wel goed, terecht. Ze wist dat na deze zes -vreselijke, vergis je niet- klappen het ook echt klaar was. Nooit zou Mr Prendergast de mistappen daarna nog benoemen wist ze. En dat voelde goed.

Het viel niet mee om die zes slagen in ontvangst te nemen. Angela zat echt tegen haar grenzen aan. Zes lijkt als je het zo uitspreekt niet veel, maar kunnen aanvoelen als een enorme en niet te doorkomen hoeveelheid. Zucht…. Waarom werkt dat nou niet zo als het over zakgeld gaat?

Toen Angela weer rechtop stond brandden de tranen net zo hard achter haar ogen als de striemen op haar billen.
Zij was klaar nu, had genoeg gehad.
Wel ‘mocht’ ze toekijken hoe Mr Prendergast ‘An award winning performance’ ten beste ging geven met in de hoofdrol het achterste van Anna.

Mr Prendergast ruilde de cane om voor nog weer een maatje groter….. Senior Plus? Hoeveel van die dingen had die man? Na zijn  pensionering kan hij zonder twijfel een museum vullen met zijn arsenaal aan slaginstrumenten.
Normaal zou Anna het niet kunnen laten. Quasi nonchalant zou ze Mr Prendergast fijntjes vragen hoe lang het nog duurde eer hij als gepensioneerde kon rentenieren van de opbrengst van de museumkaartjes? Vast niet lang meer?
Ze had het lef nu niet.
En dat wilde wat zeggen….

Anna kreeg een preek die het met gemak spreekwoordelijk in Keulen liet donderen. Angela zag als beelddenker een cartoon voor zich waarin poppetje A poppetje B de wacht aanzegt en dat dan de haren van figuur B ervan opzij waaien alsof er tegen wind in gelopen werd.
Nou was Mr Prendergast in werkelijkheid ook een kop groter dan Anna, maar nu leek ze helemaal kleiner en kleiner te worden.

Mr Prendergast tierde, het stoom kwam bijna uit zijn oren.“Students do NOT sit on my Chesterfield Miss Bell!!! Never!
Only members off staff, parents, and myself.
How dare you take place in such a manor. You looked like a tart throwing yourself over my Chesterfield like that.
IS THAT WHAT YOU WANT TO BE! A TART!!!???”


Angela zag de raderen draaien bij Anna. Wat was nou weer ‘a tart’?
Anna durfde het echter niet te vragen, maar ze trok zelf de conclusie wel dat het niet als een compliment moest worden gezien.
O ja… Er werd een antwoord verwacht.

“No sir,” klonk het uiterst timide.

“No, indeed missy. In my school you won’t buoyance into a tart, believe me.
I won’t let you.
No student of this Academy leaves as a tart. Not on my watch, hark back to that!”

“Yes sir.”

Mr Prendergast pakte Anna bij haar arm en trok haar mee terug naar de Chesterfield. Deze keer kreeg ze de kans niet eens.
In één beweging duwde hij Anna voorover en sloeg meteen haar jurk weer omhoog.

“You will receive six severe strokes with this cane Anna.” Mr Prendergast was voor de gelegenheid om de bank heen gelopen om Anna een ruime blik te gunnen op de cane die straks op haar billen neer zou dalen.
Oef, dat zag er zeer indrukwekkend uit.
Op zijn gemak liep Mr Prendergast weer om zijn Chesterfield heen. <Whoosh!> klonk het ondertussen…

 

“Meanwhile you hold still, legs straight and count them.
Do you hear?”
“Yes sir.”
“Good.”

Het pak slaag wat toen volgde zou Anna niet snel vergeten.
Ze moest vechten tegen de drang om omhoog te vliegen voor en na elke klap. Ervoor vanwege de angst voor wat ze ging voelen, erna vanwege de afschuwelijke ‘sting’ die deze cane liet voelen. Maar ze wist ook dat als ze dat zou doen, Mr Prendergast vrolijk opnieuw zou beginnen van voren af aan. Dat was haar (nog) niet overkomen, maar haar wel verteld door Angela die dat wel eens aan den lijve had ondervonden.
Anna wilde dat kost wat het kost voorkomen.

Met al haar wilskracht lukte het te blijven liggen, maar haar benen had ze niet onder controle. Bij iedere klap tikte Mr Prendergast tegen de bovenbenen, haar eraan herinnerend dat ze stil diende te staan, met de dreiging dat het er dus meer konden worden als ze daar niet mee ophield. Tja, met zoveel draaikonterij was het moeilijk richten….
Nauwlettend hield Mr Prendergast echter wel de veiligheid in de gaten. Daarom moest er dus ook ‘stil gestaan’ worden, en na iedere slag controleerde hij de huid.
De schat……

Arme Angela moest toezien hoe een ‘severe thrashing’ er uitzag.
Het stond die avond nog op haar netvlies hoe Mr Prendergast fors uithaalde voor die laatste slag.

Ondanks de ‘harsh punishment’ geen tranen bij Anna. Ook had ze geen verbale uiting gegeven aan de pijn. Nee, dat stukje overgave was er (nog niet) geweest.
Maar duidelijk was wel dat het binnenkwam.
Wie weet wat de toekomst brengen zal?
Voor nu had ze genoeg gehad.
Zelfs Anna.


 

Het zat erop, het was klaar.
Toch een beetje opgelucht hoorden de dames Mr Prendergast’s eind-pleidooi aan die eindigde met:
“Bearing in mind that you will be lying over my Chesterfield with your buttocks high-up in the air.”
Daarmee de meiden een overweging meegevend voor wanneer zij nog eens zouden overwegen om de fout in te gaan.

“You are dismissed.”
Dat lieten de dames zich geen twee keer zeggen…

 

 

EVALUATIE en AFTER CARE


Beduusd maar met een glinstering in haar ogen zat Britt op het bed dat in de kleedkamer stond.
Wauw….
Dit moest ze even verwerken.
Wat intens.
Wat spannend.
Wat een release nu.
Wat een ervaring.
Maar bovenal: Wat gaaf!
Hoe fijn is het om te ervaren dat er dus gelijkgestemden zijn zoals zij. Dat iets waarvan je jaren hebt gedacht dat je de enige was met zulke behoeftes nu gedeeld kon worden. Tuurlijk, de afgelopen 10 jaar waren al een grote stap vooruit op spanking gebied. Al meerdere mensen ontmoet, al veel gedachtes uitgewisseld en vooral niet te vergeten het opbouwen van HD in haar eigen relatie met haar levenspartner. (Dankjewel schat dat ik dit mocht gaan ontdekken XXX.)
Maar dit was toch weer een ervaring erbij die ze op kon tellen bij de ontwikkelingen op dit gebied.
Britt prees zich gelukkig daar op het randje van het bed.


 

Angie haalde haar terug naar de werkelijkheid:
“Zeg, ga je jezelf nog omkleden of ga je straks als stout schoolmeisje de straat over?”
Een grijns op het gezicht van Britt als antwoord.
“Jahaa”…
Anna moest dus weer volledig Britt worden en dat moest natuurlijk ook. De ervaringen van Anna konden gemakkelijk in het geheugen van Britt worden opgeslagen om later nog eens fijn van na te genieten.
Voorlopig kon ze wel vooruit.

Eenmaal weer hun volledige zelf zagen Angie en Britt Albert ook weer terug.
Er volgde even een knuffel met de oprechte vraag of alles ‘Okay’ was. Ja dus.
Even een evaluatie hoe iedereen de sessie ervaren had, zo fijn. Met ook nog de uitnodiging mochten er achteraf nog vragen of gevoelens zijn dat Albert open stond die alsnog te beantwoorden, als onderdeel van de service.

Na een hartelijk afscheid zaten de dames een uur later weer in hun logement waar ze verbleven. De rest van de dag geen behoefte meer om Buxton zelf te verkennen. Even was er één onderwerp dat middelpunt van belangstelling was en stof genoeg bracht om over na te praten…. En dat was toereikend.
Het werd dan ook heel laat die nacht.

 

 

SLOT CONCLUSIE

Om het concept rollenspel onder de loep te nemen; waarom voelde deze roleplay zo intens aan? Tenslotte is en blijft het een spel. Niet echt dus.
Daar is o.a. tot in de late uurtjes over gesproken daar in Buxton.

De conclusie die ik hier persoonlijk aan verbindt is de mijne, en dus zeker niet de grote waarheid. Maar wat ik er dus (samen met Angie overleggend en na beschouwd) bij bedacht heb:

Een rollenspel kent duidelijke grenzen. Er is een begin en eindpunt en bovendien ook de wetenschap dat er een escape (safe word) is als iets echt niet goed aan zou voelen of goed zou gaan. Ook is er geen sprake van echte boosheid of irritaties.
Dit maakt dat je dus over bepaalde grenzen heen kunt gaan die je in het dagelijks leven niet kunt overschrijden. Simpelweg omdat je de ander niet wilt kwetsen of opzettelijk echt boos maken. Maar ja… Die behoeftes he.
Natuurlijk wil je in een HD-relatie voor echte zaken wanneer die zich in het echie voordoen aangepakt worden. Tussen mij en mijn partner zijn daar dus ook afspraken voor gemaakt.

In de praktijk echter zal het niet vaak voorkomen dat er zich iets voordoet waarvoor je echt aangepakt wilt/moet worden. Minder vaak dan je de behoefte voelt zeg maar… Dit is bij ons dan opgelost door ‘afspraken’ te maken die over kleine dingen gaan en die gemakkelijk zijn te overtreden, zuiver en alleen om aan de behoefte te voldoen. Waarbij het geen kwaad kan en het niets kapot maakt als je al dan niet opzettelijk in de fout gaat.
Maar da’s toch anders.

Verder heb ik een gelijkwaardige relatie met mijn partner. Ik zou ook niet anders willen.
Maar dat staat wel mijn behoefte om verbaal aangepakt te worden d.m.v. een goed preek in de weg. Ik ben immers geen klein kind wat de wacht aangezegd dient te worden. Het klinkt misschien raar wanneer ik aan de ene kant zeg dat de gedachte verbaal overruled te worden (en dat hoeft niet eens op strenge toon alleen, maar gewoon dat iemand verbaal net even handiger, slimmer is dan ikzelf of in ieder geval doorheeft wanneer ik weer eens ‘bezig ben’) mij aanspreekt, maar dat ik aan de andere kant onredelijk opstandig kan worden als iemand me daadwerkelijk streng toespreekt… Zo iemand kan gewoon niet te dicht bij me staan.
Wel is het dan mogelijk een goed gesprek te hebben waarin kritieken geuit kunnen worden, maar gewoon op basis van die gelijkheid dus.
En dat preekt toch net even onhandiger…

Al met al denk ik dat een rollenspel een hele andere dynamiek heeft dan wanneer je bijvoorbeeld een HD (liefdes)relatie hebt. Gelukkig wel, dat maakt een scheiding tussen beiden een stuk eenvoudiger.

Ik ben een bevoorrecht mens deze ervaringen te kunnen en mogen beleven.
Ik tel dan ook (naast de slagen ;-) mijn zegeningen.

Of mijn ervaringen in Engeland een vervolg gaan krijgen?
Wie zal het zeggen.
Voor nu hoop ik dat ik met het delen van deze ervaring een glimlach (van herkenning?) bij je teweeg heb kunnen brengen.
                                                                                            
Love,


Britt

 ___

Geschreven door Britt/Polly Spoen

Geredigeerd door Angela/Mrs. Rose

© 2016 by Mrs. Patsy Rose

  • Facebook App Icon