Tartende Troela’s in Rokje

 

Een waar gebeurd verhaal. Ik, Britt, neem jullie mee op ‘spanking’ avontuur naar Engeland. 

Al sinds mijn jeugd ken ik ze: spanking fantasieën.  Deze speelden zich in mijn hoofd in omgevingen als scholen af, maar ook binnen relaties (Huiselijke Discipline, HD).  Dit verhaal gaat echter over die (boarding)school fantasieën. Als kind maar ook later als puber speelden er in mijn hersenkronkels allerlei spannende kostschoolverhalen af,  uiteraard opgeleukt met een portie stevige billenkoek.


In de jonge jeugdjaren had de spanking in mijn beleving nog een kleine rol: hooguit een corrigerende tik op een paar bebroekte billen. In de loop van de pubertijd en met het ontwaken van mijn seksualiteit werden de spanking fantasieën spannender, harder en ging de broek steeds verder uit…

Misschien wel tot mijn spijt bleef het tijdens mijn schoolgaande jaren natuurlijk bij billenkoek-fantasieën alleen. Geen leraar die zich hieraan waagde (en das maar goed ook) en van een kostschool was al helemaal geen sprake. Ik ‘moest’ het dus doen met wat er zich in de spelonken van mijn brein afspeelde.

Had men toen geweten welke rol de popsterren uit de jaren 80 in mijn gedachte speelden, had men mij waarschijnlijk collectief voor gek verklaard. Of althans, daar was ik van overtuigd. Dus ik hield mijn mond wanneer collega pubermeisjes hardop droomden over hoe zij werden gekust door een George Michael, Paul Young, Michael Jackson, Simon Le Bon…. Ik keek wel uit te melden dat ik naar de grootte van handen en mate van Dominante uitstraling keek. En dat ik dus een paar warme rode billen verkoos boven een hartstochtelijke kus. Dat durfde ik pas veel later (in mijn dertigere jaren en met de komst van internet) aan iemand anders toe te geven. Eerst aan mijn lieve partner, later op een forum met als aanmoediging en feest van herkenning de HD-site.

 

Ik hield mijn heimelijke verlangens vroeger dus voor me. Alleen in mijn hoofd beleefde ik van alles op een door mij met zorg ingerichte kostschool. Deskundig, streng doch rechtvaardig gerund door de helden die op de posters van mijn tienerkamer prijkten.
Raar?
Apart?
Ach, misschien.
Maar ik deed er niemand kwaad mee.

En wie had kunnen vermoeden dat ik zo’n 30 jaar later als veertiger die jeugd- en puberfantasieën daadwerkelijk in het ‘echie’ ging beleven? In een rollenspel dat heel dicht in de buurt van die fantasieën zou komen? En toch was dat wat er gebeurde.  Samen met een vriendin die ik hier Angie zal noemen ben ik voor dat doel naar Engeland afgereisd. Noem het krankzinnig of het blussen van een midlifecrisis voor mijn part, maar die geweldige ervaring neemt niemand me meer af. En die ervaring, die wil ik hier met jullie delen.

 

 

DE VOORPRET

Dit hele spanking gebeuren in Engeland kwam in beeld toen Angie mij wees op een website. Een website die helemaal zoals zij zei aan mijn kostschool fantasieën en mijn verlangen voldeed. Zij kon dit weten omdat zij daar een aantal maanden eerder al solo (tijdens een vakantie met haar partner in Engeland) een professioneel pak op de billen had gehad. Dat was daar in die setting gewoon ‘te koop’ geweest. Daarbij kende zij als vriendin mijn verlangens goed, zij had ze zelf immers ook. Het leek Angie enig om samen…. ;-)
Afijn, de website waar het om gaat is deze:

http://www.headmaster.me.uk/home.htm

Natuurlijk vond ik dit rete-spannend en hing ik aan haar lippen als Angie vertelde over haar belevenissen bij Mr. Prendergast, die ik buiten het rollenspel in dit verhaal Albert zal noemen. Eerst peinsde ik er niet over om net als Angie de professionaliteit op te zoeken. Maar naarmate de tijd verstreek, het idee bij mij in de week lag en Angie het vuurtje warm hield, kwam het er toch van….

In een kennismakingsmail met Albert en later één waarin ik mijn ‘wensen’ kenbaar maakte kreeg het steeds meer vorm en werd het een heus plan.

Om je een idee te geven hier die bewuste mailwisseling;  
___
Dear Mister Prendergast,

 

Here’s my information (wishes/ideas/setting) in preparation for my visit on ………….. at 10 am:

My name will be Anna Bell, a 16 year old student who tends to not use her good intelligence very wisely at times. Anna always means well, but her impulsive and irresponsible behaviour often gets her in trouble.

 

Anna is a cheerful, sociable and lively girl, whose banter as an immense influence on her classmates. She starts the class on many schemes unintentionally, often bringing excitement but also trouble to the group. Anna easily organizes undertakings, but often her ideas are not that appropriate on hindsight… Her behaviour got her expelled from 3 different schools in the Netherlands. The headmaster who last expelled her, advised Anna’s parents to give her a change of scenery and send her to a school that offers very clear rules and a firm structure. This might help Anna to some self-reflections and control her impulsiveness. Hence… Anna got sent to Britain to your boarding school. Anna doesn’t really see the trouble she causes herself. Her positive view of life makes her excited to go to boarding school. She heard it is very strict, but she doesn’t think it will be that harsh.


At her arrival, Anne immediately influences her new class. Because of her positive attitude towards peers, she instantaneously made new friends. Angela is assigned to be her buddy, to explain the rules and be her interpreter when necessary. Anna’s classmates think it’s fun to be with Anna, the teachers think she is quite the troublemaker though. The students prefer to listen to Anna instead of the teachers, because her stories tend to be more appealing. Anna also likes to persuade students to join her in going to the cinema during class hours.

 

What happened:

 

  1. Anna was caught while trying to ‘upgrade’ her class’ (and her own) grades, because she thought her teacher had been unjust. The teacher got fed up and sent her to the headmasters study. Angela has to come with, to translate.

  2. Anna and Angela are caught smoking by the headmaster. Smoking is not allowed, it is progressively perceived as unhealthy by the schools administration.


    As Anna I’d like to be dealt with verbally and not be able to get away with words this time. Of course this should be supported by the traditional disciplinary methods of a British boarding school. I’m curious how that will work out for me. The ideas I describe above appeal to sentiments I’ve had since youth. I am looking forward to my visit, though obviously with mixed feelings,

     

    Kind regards,

     

    Britt.

    ___

  3.  

    De bedoeling vanuit mijn kant was uitgelegd. Ik zou in karakter dus Anna Bell spelen, Angie zou opgaan als Angela Young. Verder zou Angie ook fungeren als mijn buddy. Zij was aangewezen om de onstuimige Anna wegwijs te maken op deze ‘boardingschool’ en om daar waar nodig als tolk te vertalen als dingen niet duidelijk waren.
    Alsof Mr Prendergast daar niet zo zijn eigen methodes voor heeft.

     

 

DE REIS

Zomaar een zomerdag, ergens in augustus 2015.…
Eindelijk was het zo ver. Na maanden voorpret en voorbereidingen vlogen Angie en Britt vandaag naar de UK. Op het vliegveld vanwaar ze vertrokken het dagelijks beeld: Lange rijen voor de controles, de incheck en de gates.  Alle 189 passagiers van de Boeing 737 waarmee ze vlogen leken zo hun eigen reden voor bestemming Londen te hebben. Britt keek de rij wachtende mensen zo eens langs….
Die man met zijn gezin keek wat bedrukt.
Waarom?
Spanning voor de reis, of zijn gezin veilig aan zou komen? Familiebezoek met het vooruitzicht langere tijd met schoonouders door te moeten brengen? Of een vakantie maar maakt het belachelijk vroege tijdstip dat de gezichtsplooi nog niet meedoet aan een frivole vakantiestemming?
En die vrouw alleen met enkel oog voor haar telefoon en die niets van de omgeving meekreeg.
Waarom?
Wensen haar naasten en geliefden haar via de WhatsApp een goede reis? Of regelt ze online voor haar werk nog wat laatste dingetjes voor dat zie zich echt los kan maken? Misschien gaat ze voor langere tijd weg als au-pair… Of gaat ze juist terug na een jaar buitenland?
En dat bejaarde echtpaar wat gelaten voor zich uitstaarde?
Waarom?
Waren ze niet eens meer verwonderd over wat ze gezien hebben? Of over wat ze gaan zien? Of was het geen gelatenheid maar een tevreden gezichtsuitdrukking?
Dat verliefde stel wat alleen oog had voor elkaar?
Waarom, waarom?
Alles is mogelijk….

Britt werd een beetje gek van haar eigen gedachtes.
Waarom was ze zo bezig met al die andere mensen? Zouden zij zich andersom ook afvragen wat zij en Angie van plan waren?
Waarschijnlijk niet.
“Nee Missy,” zei Britt tegen zichzelf,” Je zoekt gewoon afleiding van je eigen reisdoel als je eerlijk bent. Je vraagt jezelf stiekempjes af of er onder al die mensen wellicht nog iemand is die zo’n aparte reden heeft om af te reizen. Die net als jullie meer dan 1000 km af gaan leggen om een pak op de billen te gaan krijgen….
Nee, natuurlijk niet. En misschien is het ook wel een beetje raar. Maar ‘who cares’?
Ben je die schaamte al eens niet voorbij?

Al die uren op de HD-site, het forum, de ontmoetingen met gelijkgestemden… Heeft je dat niet verder geholpen dan? Ja toch?

Kom op, je bent een volwassen vrouw die nu onderhand wel moet weten wat ze wil. Je weet ondertussen dat je niet alleen bent.
Dus ja, de schaamte zou je nu wel voorbij moeten zijn, voor die twijfel aan jezelf alleen al verdien je een paar warme billen.”
Er verscheen stiekem een glimlach om Britt haar lippen om die tegen zichzelf streng gesproken woorden. Als zij toch eens haar eigen Dominant zou zijn, dan wiste ze het wel… Ze keek even opzij naar Angie en zag dat haar glimlach niet onopgemerkt was gebleven. Betrapt op een binnenpretje die zich niet moeilijk deed raden.
Heerlijk toch?

De reis verliep verder voorspoedig.
Na een twee uurtjes vliegen en drie uur het Engelse landschap vanuit een huurauto voorbij te hebben zien trekken kwamen Angie en Britt aan in Buxton, de eindbestemming waar het allemaal zou gaan gebeuren.
De dames waren er uitgelaten en giechelig van geworden.
“Welcome in Buttox,” grapte Angie toen ze het bord met de plaatsnaam voorbij reden. Moeiteloos doopte ze de naam om, gelijk Den Bosch Oeteldonk in de carnavalstijd. Tja, het was ook nogal een ‘evenement’ wat ze te wachten stond.
Tijdens de rit waren ze wel meer namen tegen gekomen die zich leenden voor een woordgrap.
“Hurtwood”, ‘really’?

Ze vonden gelukkig snel de accommodatie waar ze gingen verblijven en na het inchecken en uitpakken was er nog net voldoende energie om in een plaatselijk pub iets te eten. De lange enerverende dag had (gelukkig maar) zijn tol genoeg geëist om een goede nachtrust te waarborgen.
Of het aanstaande pak slaag leek nog een ‘ver van mijn bed show’? Voor Britt in ieder geval wel. Of ze verdrong het fijntjes, dat kon ook.

 

B-DAY…

Toen de wekker zich de andere dag zich meldde, scheen er al licht door de kier in de gordijnen. De wekker had echter geen geluid hoeven maken om de dames te vertellen hoe laat het was;
B – day. En nee, geen Birthday maar wel een spanking in een Britse traditie in een spannende entourage.
Waar normaal voor zowel Angie als voor Britt het opstaan een dingetje was waarbij er nogal eens aanmoediging nodig was, was dat deze morgen niet het geval.
Fris en monter stonden ze naast hun bed.  Angie liep op het raam af en schoof de gordijnen opzij om het daglicht kans te geven.

“Ah nee!!!” zei ze ontzet.
“Wat?” vroeg Britt gealarmeerd en ze blikte ook door het raam naar buiten om te zien wat Angie bedoelde.
De huurauto hadden de dames de dag ervoor keurig voor hun logement geparkeerd en ook het parkeergeld betaald. Echter waren ze de avond van te voren vergeten dat er de andere ochtend voor een bepaalde tijd vers geld gedoneerd diende te worden….. Shit, te laat dus. Er prijkte een geel stuk papier op de voorruit, vrolijk wapperend in de wind de vrouwen een “Goede morgen!” toewuivend.

“Ook dat nog” kreunde Angie die zich verantwoordelijk voelde. (Onzin, Britt was er immers net zo goed bij geweest als zij)
Eigenlijk was het “Ook dat nog” van Angie niet van toepassing. Want wat was er verder aan de hand?
Niks.
Geen partner waar verantwoording aan afgelegd moest worden over een begane vergissing (Hee, een sub is ook maar een mens) geen onheil of andere misère wat de opmerking rechtvaardigde. Die gele prent was het enige wat de stemming wat zou kunnen drukken, maar daar was deze dag te belangrijk voor om dat te kunnen doen.
Er was geen enkele reden om bezorgd te zijn, de parkeerbon zou niet de aanleiding zijn dat de billen er over een paar uur er gekleurd op zouden staan. Bizar genoeg zou dat dan weer om een fictieve reden gaan: Stiekem roken en frauderen met schoolcijfers…
Duh.

Maar toch…. Toch voelde de ‘parking ticket’ spannend aan.
Begonnen de dames nu al in hun rol te komen?
Een vreemde mix van fictie en realiteit maakte zich meester in het brein van Britt. Haar maag begon zich in   vreemde bochten te kronkelen in een wirwar van knoopjes.
Haar ontbijt was zeer summier die morgen.
Angie leek wat zekerder van haar zaak. Maar ja, die had het allemaal al eens meegemaakt.
Een beetje witjes ronde de neus en veel, veel stiller dan anders volgde Britt 10 minuten voor de afgesproken tijd Angie naar buiten, naar de plek waar ze door (nu nog) Albert zouden worden opgehaald.

Met de speciaal voor deze dag aangeschafte jurkjes in schotse ruit model ‘boardingschool’ brandend in de tassen stonden ze even later daar. De twijfel sloeg bij Britt toe.
Jemig, hou op….
Ze leek wel gek!
“Zou het jurkje nog passen?
Twee dagen geleden nog wel, maar stel dat?
Had ze schone onderbroeken mee? Straks zitten ze niet in je tas en sta je gelijk in je blote kont, komt wel heel wanhopig over.
Straks laat je een boertje… Of nog erger.
Jemig…. Hou op!!!
“Hou op, verman jezelf!” sprak Britt zichzelf toe.

Angie daarentegen scheen minder last te hebben van twijfels.
Als een kind zo blij dat op schoolreisje gaat en op de bus wacht keek ze verwachtingsvol in de richting vanwaar ze Albert verwachte. Zij wel…..
“Ja, daar is hij!” zei Angie met enig enthousiasme in haar stem. Ze herkende de groene Jaguar van Albert direct toen deze de bocht om kwam.
Britt moest de neiging om weer naar binnen te hollen onderdrukken. Dapper nam ze genoegen met de rugdekking van Angie en posteerde zich strategisch uit het zicht van Albert achter haar. Britt prees zich gelukkig dat Angie net een stukje langer is dan zijzelf.

De auto stopte, en een man die moeiteloos model had kunnen staan voor ‘The typical Englisman’ (maar dan in de jaren 50) stapte uit. Hij was al een beetje gekleed voor de gelegenheid, zag Britt wel.
“Oh god, oh god”….. De langspeelplaat die in  Britt haar hoofd afspeelde bleef hangen. “Oh god”…
Angie en Albert begroetten elkaar hartelijk, beiden duidelijk blij elkaar te zien. Maar veel tijd was ze niet gegund, de Jaguar versperde de weg in het éénrichtingsstraatje en de rij wachtende auto’s erachter groeide rap.
“Just wait a moment please,” keerde Albert zich naar Britt, en hij zei verder nog iets over het verplaatsen van de auto. Maar Britt hoorde het maar half en kon enkel als antwoord beduusd knikken. “Prima, zet jij die auto maar weg, uitstel van executie” dacht ze bij zichzelf…
Waar is die veilige rug van Angie?

Maar Britt kwam er niet onderuit. (En eigenlijk wilde ze dat ook niet natuurlijk, maar oh, wat een spanning.) Ook zij werd hartelijk begroet door de man waarvan ze toe moest geven dat hij zo van dichtbij gezien vriendelijke ogen en dito stem had.
Eigenlijk viel hij alles mee, Albert deed echt zijn best Britt op haar gemak te stellen, fijn.
“Ooh”…. Dacht Britt gelijk wat overmoedig “Dan valt het met dat ‘spanken’ en de rest straks ook vast wel mee.”
Right…
Dream on.
Dit is Albert, Mr Prendergast heb je nog niet ontmoet jongedame….

“Ladies”….. Albert hield het autoportier galant en uitnodigend voor de dames open.
Britt raapte al haar moed bijeen. “Okay… Daar gaan we dan. Blijven ademen, komt goed”….
Snel en handig schoof Britt met haar derriére op de achterbank, daarmee de bijrijdersstoel ruimhartig aan Angie gunnend…. “Jouw benen zijn langer” zei ze iets te snel om haar gereserveerdheid te kunnen verbloemen.
Veilig op de achterbank hield Britt zich de gehele rit gedeisd, het koetjes en kalfjes gesprek aan Angie overlatend.

Het was geen lange rit, binnen 10 minuten zaten Albert, Angie en Britt aan de keukentafel van een gewoon ogend huis. Niets wat wees op mogelijkheden tot een rollenspel, geen schooldecor te zien.
In die huiselijke omgeving werd onder het genot van een kopje Engelse thee het voorgesprek afgenomen. Deze was bedoeld om het ijs te breken, het scenario nog eens globaal door te nemen (Albert hield er graag nog een verrassingselement in) en de veiligheid te bespreken zoals het ‘safeword’ en hoe die gebruikt zou kunnen worden.
Het waren min of meer de formaliteiten, maar formeel voelde het niet. Langzaam ontdooide Britt, de stress boog zich om naar gezonde spanning. Een goed teken. Albert had hier duidelijk ervaring in, stelde de juiste vragen, legde goed uit wat hij voor ogen had en luisterde naar de wensen van de dames.
Alleen een tour door de school entourage (de ‘study’ van ‘the headmaster’ en ‘the classroom’)  die zich op de zolderverdieping van het huis bevond, kregen ze niet. Angie had deze vertrekken al wel eerder gezien, maar ook voor haar was het de eerste keer een verrassing geweest hoe de beruchte study er nu van binnen uitzag.
Opzet?
Strategie van Albert?
Wie zal het zeggen…
De onwetendheid over wat er nog allemaal komen ging gaf wel een bepaalde kriebel in de buik wat goed hielp om je in de rol in te kunnen leven. Een beetje ontzag kon (voor Britt a.k. Miss Bratt met haar brutale reputatie zeker) geen kwaad.

Albert maakte zijn inleidend praatje af.
Als we eenmaal boven zouden zijn waar ‘het’ allemaal ging gebeuren zouden Angie en Britt zich eerst omkleden tot schoolmeisje. Er was een ruimte beschikbaar om dit ‘in alle rust’ te doen, ook om in de rol te komen.
Albert zou zich in zijn study terug trekken om zich mentaal voor te bereiden en te transformeren van Albert naar Headmaster Prendergast.

En toen dus die trap op naar boven…
Bij iedere traptrede steeg de bravoure bij Britt een beetje mee omhoog.
Ze kreeg praatjes. Als dat maar goed kwam…..

Giebelend maakte Angie en Britt zich klaar. Het is onder familie en vrienden al langer bekend dat wanneer de spanning oploopt Britt druk kan worden, tot soms wat impulsiviteit aan toe. Zo ook nu.
Angie liet het zich welgevallen, ging erin mee. Dat kon binnen de veilige grenzen van een rollenspel, en dat was voor Angie weer één van haar persoonlijke drijfveren geweest. Zich nou eens niet altijd verantwoordelijk te voelen, het loslaten daarvan.
Daarnaast was het ook een handig handvat om in de rol te komen.

Al na 5 minuten een korte klop op de deur. De stem van Albert die vroeg of de dames al zover waren?
“No Albert, we are GIRLS, remember?” kreeg hij met een tikkeltje uitdagende ondertoon als antwoord te horen. Ja, Angie leerde best snel, met dank aan de invloed van Britt.
Albert liet zich er niet door van de wijs brengen, zijn tijd kwam nog wel dacht hij waarschijnlijk bij zichzelf. Zelfverzekerd liet hij de dames weten dat hij later terug kwam, ‘no pressure’….
Ahum, tuurlijk niet.

Uiteindelijk kreeg Albert groen licht vanuit ‘the changing room’. Ze waren er klaar voor: twee meisjes gehuld in dezelfde schooluniformpjes zoals dat op een boardingschool gewoon is. Goedkeurend complimenteerde Albert dit plaatje, het beviel hem wel.

Voor de komende twee uur zou dit het laatste zijn wat Britt en Angie zouden zien van Albert, Mr Prendergast ging zich in zijn study positioneren, zo vertelde hij.
“Give me one minute, than you will knock on the door of my study”
Met die woorden vertrok Albert. 
Nou, dit was het dus…..
Hier was maanden aan voorpret aan vooraf gegaan.

Op gevoel telde de dames de minuut af.
Aarzelend liepen ze naar de deur die toegang verschafte tot de study van Mr Prendergast, wetende dat HIJ daarachter zat.
Britt zou er nu snel achter komen, wat er zich achter die deur precies bevond.
Bij Angie kwam er een gevoel van ‘deja vu’ naar boven. O ja, zo was het….

“Nou, klop maar aan” daagde Angie Britt nu eens een keertje uit.
“Waarom ik?”
“Omdat dit JOUW sessie is, held op sokken”
Angie nam een houding aan waaruit Britt opmaakte dat Angie echt niet van plan was het te doen. Britt kende haar goed genoeg om te weten dat dit dan ook niet zou gaan gebeuren.
Dus ja… Het hing nu van haar af.
“Vooruit Britt, je tweede naam is niet voor niets Bratt, maak het waar” zei ze dapper tegen zichzelf.
“1…2…3…
Toch maar niet…
Verman jezelf, tutje!
Hup!”
Met samengeknepen ogen (wat je niet ziet, is er niet) klopte Britt toen snel op de deur.

 

 

UPGRADING THE GRADES

“Wait, girls!!!”
Oef.
Dit klonk he-le-maal niet meer als Albert… Waar was de vriendelijkheid in zijn stem gebleven?
Oops…

WHOOSH!!!!!!

“Eh…. Wat was dat?” vroeg Britt met een benauwde stem, keek Angie ietwat angstig aan.
Eigenlijk wist ze het antwoord al wel, Angie had Britt verteld van Mr Prendergasts’ gewoonte om ‘canes’ in het luchtledige te testen.
“Wat denk je zelf?” gaf Angie dan ook met licht rollende ogen als antwoord.

WHOOSH!!!!! Klonk het weer.
Onwillekeurig kneep Britt haar billen samen.
Om met deze situatie te kunnen dealen (ze ging hier immers ongetwijfeld de regie verliezen) begon Britt maar weer eens de clown uit te hangen.

WHOOSH!!!!!!!

“Hij is denk aan het indoor-golven?... FORE!!!!” grapte ze.
“Ja vast”….

WHOOSH!!!!!

“Golfclubs don’t ‘whoosh’ like that,” merkte Angie nogal droogjes op. Blijkbaar maakte ze gelijk van de gelegenheid gebruik om van het Nederlands te switchen naar het Engels.
Immers over de drempel straks zou de ‘roleplay’ echt van start gaan.
Het was een beetje alsof de meiden nu nog ‘backstage’ stonden te wachten op het moment dat ze op mochten. Alsof met het opengaan van die deur straks ook het doek op zou gaan.
Angie en Britt lachten er nog wat mee, donders goed wetende dat Mr Prendergast hen kon horen.

WHOOSH!!!!!!

“Come in girls!”
Dapper opende Angie de deur en trad binnen als Angela Young, de buddy van Anna Bell. Tolk, ‘messenger’, vraagbaak.
Vol vertrouwen dat van haar enkel die functie werd verwacht en haar dus geen enkele blaam trof, waardoor haar dus niks zou kunnen gebeuren ging ze keurig voor Mr Prendergast zijn bureau staan. Rechtop, handen strak langs het lichaam.
“Kijk Anna, zo doe je dat.” liet ze non-verbaal weten.

De nerveuze Anna pikte deze hint echter niet op, (of wilde dit niet zien, dat laten we even in het midden ) en ging wat onhandig naast Angie staan. Ze keek wel even opzij naar haar buddy, zoekend naar steun. Angie verblikte of verbloosde echter niet, strak keek ze voor zich uit.
Britt werd nog nerveuzer dan ze al was, van de zenuwen verscheen er een grijns op haar gezicht die zich niet liet onderdrukken.

Mr Prendergast stond fier rechtop met de handen op zijn rug gevouwen achter zijn bureau. Gedurende enkele (lange) seconden zei hij niets. De kracht van de stilte?
Stilte voor de storm? Of gaf hij Anna de gelegenheid haar houding te verbeteren? Zijn tactiek liet zich moeilijk raden…
Beurtelings keek hij de meisjes strak aan.
Angie gaf geen kick.
Anna moest nog harder grijnzen, ze kon er niets aan doen….
De priemende blik van Mr Prendergast bleef nu op Anna gericht.
Ojee…

“Wipe that grin off your face Miss Bell!” klonk het bars.
Anna deed haar best, maar helaas…
“Do you think this is funny?”
-stilte-
“Well, soon enough you will find out it’s far from funny, I promise you that.” zei Mr Prendergast nu met zachtere stem, wat echter maakte dat het nogal onheilspellend klonk.
“WHIPE THAT SMILE OFF YOUR FACE RIGHT NOW YOUNG LADY” klonk het nu weer streng en hard.

Wanhopig keek Anna toen maar naar de punten van haar schoenen.
Hmmm, die konden beter gepoetst dan dat…
Het gaf net dat stukje afleiding om die verrekte grijns onder controle te krijgen.
Toen Anna hem weer aan durfde te kijken nam Mr Prendergast genoegen met het resultaat.
Hij draaide zich om en keek uit het raam.

“Miss Bell, Miss Bell…
Quite a handful, are you?
Three times expelled already.
From my staff I hear you are a little trouble maker; starting the class off, mouthing off at my staff…
When your parents were here to enroll you to my school, they were quite desperate. They thought you wouldn’t fit in any school because there wouldn’t be one that could control your behavior…
I felt sorry for them, so I took the challenge and promised them we would turn you into a pleasant, well behaved young lady.
And I WILL keep that promise.”

Het was even een verbaal uitstapje, meer een opsomming en overdenking van de feiten voor zichzelf, zo starend uit het raam.
De meiden hadden het lef niet Mr Prendergast te onderbreken.
Hij draaide zich weer om, direct weer oogcontact eisend van de beide meisjes.
Oef, die blik…
Dwars door je heen.
Hij was er weer.

“Good….
Before we start: If you girls are told to wait outside in the hallway, then you will be silent!”
Moeiteloos was Mr Prendergast weer over gegaan op een strenge toon. Ja, hij kon soepel schakelen, dat moest worden gezegd.
“There will be no talking or even worse - laughing - while you are waiting for permission to enter my study.
DO I MAKE MYSELF CLEAR?”
“Yes sir, I am sorry sir.” antwoordde Angie snel, duidelijk bekend met wat er verwacht werd.
“Miss Bell?” klonk het dreigend toen het vanuit Anna haar kant te lang stil bleef.
“Yes sir.” capituleerde Anna. Ze leerde snel….
“Good girl”

“That said…
Miss Bell, tell me; Do you have any idea why you’re here? Why you were called to my study?”
Nu Anna de onverdeelde aandacht van Mr Prendergast kreeg speelde de zenuwen haar onmiddellijk weer parten; de mondhoeken van Anna dreigde zich weer in een brutale grijns te krullen.
“Niet doen…. Niet doen!” bad ze tot zichzelf of wie of wat dan ook die dit kon voorkomen. Weer waren de punten van haar schoenen een interessant studie object.
Het bleef stil.
“MISS BELL!”
“I  asked you a question. And when I ask you a question young lady, I do expect a proper answer. So…. Let’s try again: Do you know why you are here?”

Jee, die man kon preken…
“MISS BELL???” het klonk ernstig dwingend nu.
“Straks komt hij nog achter zijn bureau vandaan” schoot het ontzet door Anna haar gedachte. “Doe iets!”
“Ehm”…..
Shit, en het moet nog in het Engels ook natuurlijk.
“Well, probably… not because I forgot to polish my shoes… Or wearing the wrong socks?... I guess?” Het kwam er niet helemaal lekker uit.
Een vragende blik van Mr Prendergast naar Angie.
Ze parafraseerde braaf.
Mr Prendergast kwam daarop even achter zijn bureau vandaan en wierp een korte blik op de voeten van Anna.
“No, the shoes are fine Anna.
Try again!”

“I don’t know sir.”
“You don’t know???”
“I could take a guess…. I think…”
“You want to play a guessing game Anna, are you sure you want to play a GUESSING game?
Let me refresh your memory missy… There was something regarding forging the grades for the entire class….. Does that ring any Bells?
And when the French teacher catched you,  you called her a name as well.
So, what do you have to say for yourself? You were forging and scoffing at my staff!?”
“Yes sir, but”…
“NO extenuating from you, YOUNG LADY!!!
I will not have this kind of behaviour or mouthing off in my school!”

De blik van Mr Prendergast sneed weer dwars daar Anna heen. Zijn houding sprak boekdelen, klaar om korte metten te maken met dit soort malle fratsen.
Dit pikte hij niet!

“Now, what did you call Mrs Brown?”
-stilte-
“I ‘am waiting girl!”

Hulpeloos keek Anna naar Angela.
“Hoe vertaal je een chagrijn met PMS?”

“Ja, dat weet ik niet, eh…”
Angela zag de wanhoop en hulpvraag in Anna haar ogen en besloot haar uit de brand te helpen.
“She said Mrs Brown was being bitchy sir…” zei ze zonder blikken of blozen….

“ANGELA!
How dare you, using a word like that for a member of my staff!?”
“But sir…. I just translated what she said, don’t spank the messenger.”
“You should have thought of another word, but you won’t use that kind of language in my study, do you hear?”
“Yes sir.”
Angela besloot er maar in te berusten, besefte dat alles wat ze er nu tegenin zou brengen tegen haar gebruikt zou worden, wat het alleen maar erger zou maken.
“Go stand over there, face the wall!”
Met een ferm gebaar wees Mr Prendergast naar de plek waar hij Angela hebben wilde. Angela gehoorzaamde, uitgaande van haar ervaringen eerder hier in deze study.

Mr Prendergast wendde zich toen weer tot Anna.
“I’ve heard enough to give you a sound spanking on your bare bottom Anna. And believe me, that’s exactly what will happen today.”

“But sir, it isn’t fair, the whole class was given bad grades just because Mrs Brown”… protesteerde Anna nog.
Helaas, het mocht niet baten.

“Enough said! Go and stand next to Angela, facing the wall!”
Anna leek even te twijfelen, maar het was ‘Britt’ die heel even de gedachten van Anna onderbrak:
In de hoek? Daar waren als Britt zoveel fantasieën overheen gegaan, maar nu het als Anna dus zover was…. Het voelde heel even raar.
“NOW MISS BELL!”
Okay….
En daar stond ze dus. Het voelde vreemd, maar ook spannend, een leuke opwinding toch wel moest Britt toegeven….
En toen nam Anna weer volledig de regie over.

Mr Prendergast preekte nog wat, sleepte een stoel naar het midden van de study en nam plaats.
Nog wat gesputter van Anna, ze kon het niet laten nu het er naar uit zag dat het echt ging gebeuren. Ze ging nu immers (weliswaar gewenst, maar toch) de grip op de situatie verliezen (als ze die al ooit gehad zou hebben).
Durfde ze?
Even die twijfel…

Mr Prendergast nam het heft in handen, en gek genoeg had juist dit een rustgevende uitwerking op Anna.

“Anna, come over here.”
Het klonk niet eens echt onvriendelijk, een tikje bemoedigend zelfs…Maar beslist. Wat een paradox, wat een verwarring. Maar het voelde goed.
Schoorvoetend deed Anna een stap richting Mr Prendergast. Haar pols werd vastgegrepen en in één soepele beweging trok hij haar over de knie.
Dat ging wel heel gemakkelijk…

Anna verbaasde zich er heel even over. Dat zij juist dit moment op voorhand als zeer spannend had ervaren (het idee om bij een wildvreemde man zo ‘intiem’ een houding aannemen, alsof je een knuffel geeft aan een willekeurige voorbijganger in een winkelcentrum)  en dat het nu zo snel voorbij was.
Mr Prendergast wist waarschijnlijk uit ervaring van deze worsteling, legde zijn hand op haar bil die aanvoelde als een bemoediging maar ook als waarschuwing van wat komen ging. In een aparte mix van een preek en uitleg begon hij:

“I’am goning to smack that bottom of yours Anna.
I will start on your dress, but that will just be the beginning young lady.”
<PATS!> daar viel (toch een beetje als verrassing) de eerste klap.
Hmmm. Dit viel nog mee.
Maar de versnelde ademhaling van Anna verried nog steeds spanning bij haar, meer dan dat de klap haar zeer had gedaan.
- PATS! PATS! PATS! PATS! PATS!>
Er volgde nog een aantal klappen, een rustige opbouw.
Okay….. Hij ging hier duidelijk zijn tijd voor nemen. Tja… Hij zat er immers bij?

Anna voelde dat haar jurk omhoog werd geschoven…
-Slik!-
“You won’t get away with this Miss Bell.”
Weer klappen, op haar slipje nu. Het werd intensiever.
“Forging grades, being cheeky at Mrs Brown, calling her names?”
- PATS! PATS! PATS! PATS! PATS!>
Auw… Was het omdat het stukje stof van haar jurk als bescherming weg was dat het pijnlijker werd of sloeg hij harder?
Anna verdacht hem van beide.

“This is how I deal with girls who misbehave the way you did.” hoorde Anna Mr Prendergast verder preken. Ze voelde hoe hij zijn vingers achter het elastiek van haar slipje haakten. Langzaam en voor Anna haar gevoel in ‘slow motion’ voelde ze hoe het laatste stukje beschermende stof over haar billen naar beneden gleed en rond haar dijen bleef steken.
Nu! Kon! Hij! Haar! Blote! Billen! Zien!
Erg veel tijd om bij haar schaamte stil te blijven staan (eh, liggen) kreeg Anna echter niet.
Er werd alweer een antwoord van haar verwacht.
“Is my message coming through, young lady?”
-<PATS!>
En ferme tik haalde Anna weer bij de les.
“Well, is it?”
-<PATS! PATS! PATS! PATS! PATS!>
Een geweldig geluid vulde de study.
-<PATS! PATS! PATS! PATS! PATS!>
Een regen van klappen daalde neer op de blote billen van Anna.
Maar ze gaf al die tijd geen kick, dat durfde ze nog niet te uiten.
-<PATS! PATS! PATS! PATS! PATS! PATS! PATS!>
AUW???
Fuck, wat was dat?
Blijkbaar had Mr Prendergast zijn eerste instrument erbij gepakt; ‘Grandma’s slipper’. Hij gaf een ouderwets staaltje “old-school slippering” ten beste.
Anna verbeet zich, maar nog steeds hield zij zich in, begon er tegen te vechten.
Het verzet borrelde omhoog.

Of Mr Prendergast de worsteling bij Anna opmerkte?
Wie zal het zeggen.
Hij stelde weer één van zijn lastige vragen waarop je liggend over zijn schoot maar beter bevestigend kon antwoorden.

“Yes ZEUR!” antwoorde Anna duidelijk articulerend op dat laatste woordje.

“Proest!”
Angela had het verschil in uitspraak, en nog belangrijker in betekenis, wel gehoord.
Op haar beurt moest Anna ondanks dat ze niet in de positie was weer om Angela en haar eigen woordgrap lachen.
Big mistake…

Mr Prendergast voelde dat hij hier in de maling werd genomen. Hij zei echter niets, maar intensiveerde de klappen. Zowel in kwaliteit als in kwantiteit.

“Laughing are you???”
-<PATS! PATS! PATS! PATS! PATS!>
“Do you think that’s a very wise thing to do, being over my knee?”
-<PATS! PATS! PATS! PATS! PATS!>
“No Z..ir” liet Anna de uitspraak maar in het midden.
“Let me assure you missy, that you’re far from the position to laugh!”
-<PATS! PATS! PATS! PATS! PATS!>
“It’s!” <PATS!>
“NOT!” <PATS!>
“FUNNY!” <PATS!>
Die laatste drie kwamen erg hard aan en binnen.
Shit, dit deed serieus pijn….
Anna mocht toen overeind komen.
“Go and face the wall again, hands on the head”
Anna voldeed rap aan de opdracht, ze kon het wel…. luisteren.

Mr Prendergast kwam achter haar staan, trok Anna’s jurk iets omhoog.
Tot haar ontzetting realiseerde Anna wat de bedoeling daarvan was. Behendig rolde en vouwde Mr Prendergast de stof van het ‘rokje’ zodanig dat de billen van Anna die al een mooie roze blos hadden bloot de study in staken. Fuck, dit kunstje had hij eerder gedaan, je kon wiebelen wat je wilde, het plaatje bleef zoals het was.
Wat voelde dit beschamend.

Zonder pauze ging Mr Prendergast over naar Angela.
Ook zij ‘mocht’ over zijn knie komen liggen om in dezelfde volgorde
- op de jurk
- op het slipje
- op de blote billen
en volgens een gelijke procedure als bij Anna een ouderwets pak op de billen te krijgen dat er niet om loog.

Omdat Angela zich coöperatief opstelde leek Mr Prendergast minder hard in te zetten. Desondanks kwam het direct bij Angela binnen. Zij had niet verwacht medeverantwoordelijk gehouden te worden voor de fraudeleuze praktijken van Anna.
Was er sprake van plaatsvervangend schuldgevoel?
Of voelde Angela zich soms onheus bejegend?
Een mix van beide?
Hoe dan ook, het maakte dat tegen de tijd dat Angela met ontblote billen weer tegen de muur stond, de tranen in haar ogen stonden…. Echte tranen.

Anna peilde de emoties bij Angela door stiekem even opzij te kijken en zag de worsteling. Shit, ze had echt met haar te doen…
Even was daar een momentje twijfel bij het rollenspel. Die tranen waren echt. Was dit nog wel zo ‘leuk’? Het was Britt die compassie volde met Angie, alhoewel die er dus niet was.
Pfff, verwarrend hoor.
Britt realiseerde zich echter ook dat Angie (en Angela dus ook) het safeword wist. “Heb vertrouwen dat ze die gebruikt wanneer nodig” hield ze zichzelf voor.
Het was echter best even heftig om te zien, dat een rollenspel dat dus met je kan doen.

Mr Prendergast was duidelijk van plan de vaart erin te houden. Er werd niet veel tijd gegund om al te lang bij dit soort overdenkingen stil te staan.

Hij rommelde wat in lades, verplaatste de stoel ondertussen prekend aan het adres van Anna:

“Now, that’s how you receive a punishment, Miss Bell. You should follow the example of Miss Young”
“Jaja…. Blablabla” dacht Anna alweer bij zichzelf. Ze durfde het echter niet hardop te zeggen.
Ze ging vooruit?
Watje!

“Miss Bell, come over here, bend over and put your hands on the chair!”
O jee… Wat nu weer?
Anna kwam in beweging en eigenlijk zonder tegenstribbelen deed ze wat haar opgedragen was.
“Good…
I’am going to give you six strokes with my strap.” Ondertussen hield Mr Prendergast het slag instrument onder Anna haar neus zodat zij goed kon zien wat haar te wachten stond. Ter ‘geruststelling’ natuurlijk… Hahaha…… Right.
Waarschijnlijk eerder om zijn woorden kracht bij te zetten of om je al een beetje doen laten zweten.
“When I smack that bottom of yours, you will receive the blows like you should: standing still, legs straight and count them out loud. One sir, two sir, three sir, four sir, five sir, six sir.
Do you understand?”
“Yes sir.”

Mister Prendergast nam daarop positie aan, en om te bepalen waar hij de slag exact hebben wilde, deed hij snel twee zachte ‘oefenslagen’ tegen de billen van Anna.
Die rook onmiddellijk haar kans:
“One – two…. sir.” telde ze handig en snel de oefenslagen alvast mee.
“Being a bit of a smart ass, are you?” diende Mr Prendergast Anna ogenblikkelijk van repliek.
“I haven’t started yet young lady. You will know when I have, believe me.
Brace yourself!”
-<PATS!> …Oef, dat deed zeer…. “One sir”
-<PATS!> ….. “Two sir.”
-<PATS!>… “Three sir.” Fuck… Pas op de helft…
-<PATS!> …. “Four sir”
-<PATS!>…. “Five sir.” …Nog éen…
-<PATS!!!!!>…. “Six sir.” verzuchtte Anna.
Die laatste was iets harder geweest, maar nog steeds had Anna nog geen uiting kunnen/durven geven aan de pijn die de slagen met zich meebrachten.

Anna werd weer tegen de (be)klaagden muur gezet, billen een beetje meer beschamend rood goed zichtbaar.
Ook Angela mocht zich over de stoel buigen om de zitting eens nader te bekijken.

Het leek erop dat zij zich na haar OTK-behandeling had herpakt. Ze durfde zelfs wat tegen te sputteren, al trok Mr Prendergast zich daar bijzonder weinig van aan.

Vervolgens besloot Mr Prendergast dat het tijd was voor een tussenevaluatie.
Hij zette de dames weer voor zijn bureau en zelf nam hij erachter plaats. Even benadrukken waar ieder zijn plaats wat hem betrof had. Bovendien had hij zo precies de juiste afstand om het overzicht te hebben maar toch dichtbij genoeg om oogcontact te eisen.

“So, Miss Bell….
For your sake, I hope you have an idea of how I deal with bratty girls like you. If you throw a tantrum like you did awith Mrs Brown, you will have me to answer to. That kind of behaviour is unacceptable and will not be tolerated. You will end up over my knee as you well know by now.”

“But sir, It really wasn’t fair”….
Anna kon het niet laten.

“Silence!”
Mr Prendergast verhief zijn stem, kende echt de kunst van het preken. Niet alleen de strenge toon of stemverheffing, heel zijn houding en blik vertelde je dat het hem menens was. Dat er in zijn study maar één persoon was die de controle had.
Werkelijk, als er een studierichting preken zou bestaan, was hij cum laude geslaagd.

“As I said earlier; Your parents were desperate when you were expelled from the third school. This school was recommended to them, due to our reputation of being very strict and orderly. We offer our students an environment in which they can evolve to excellent and well behaved young-adults when they leave. My staff and I are very proud of our school. And you young lady,  will simply  NOT be the first misbehaving wretch we deliver. If that means I have to take you over my knee every day until your graduation to make sure of that, I will!”
Bij die laatste zin doorboorden de ogen van Mr Prendergast die van Anna…
Het was duidelijk.

“And you Miss Young….
You were appointed to be Miss Bells buddy, which means you are jointly liable for her acts.”

“But I told her not to do it, she didn’t listen. So what was I supposed to do?”
Het klonk eigenlijk niet eens brutaal deze onderbreking, maar meer als een oprechte vraag. Er klonk slechts een vleugje verongelijktheid door in Angela haar stem.

“Then you should have reported that to the staff or to me, Young! You should have taken your responsibility as a senior girl.” was zijn simpele antwoord.

“Yes sir, I will next time sir.”
Angela had allang geleerd dat de enige gratie die er op dit soort momenten bij Mr Prendergast inzat, alleen werd verleend als er medewerking was. En die enige gratie was dat hij minder hard zou slaan…. Misschien.
Haha.

 

Mr Prendergast nam Anna bij de pols en begeleidde haar naar zijn bureau. Hij legde een hand in haar nek en duwde haar voorover. Gedwee liet Anna zich in die positie manoeuvreren, daar was weinig fysieke overtuigingskracht voor nodig.
Mr Prendergast liet zijn greep echter niet los. Met een lichte druk in de nek hield hij Anna tegen het bureaublad gedrukt, ondertussen zijn preek-kwaliteiten nog maar eens uitoefenend.
Voor Anna voelde dit heel confronterend, ze kon voor haar gevoel geen kant op.  Oh, wat voelde zij zich nu vreselijk kwetsbaar…..


Met zijn nog vrije hand schoof Mr Prendergast Anna’s jurk weer omhoog, hij had daar echt handigheid in.
Mr Prendergast liet Anna los, maar de opluchting die ze daarover voelde was slechts van korte duur.

Anna had nog nooit de uitwerking van een cane gevoeld.
Wel had ze al gehoord dat de leerlingen er onderling met ontzag over spraken. Er was een ´Junior´ en een ´Senior´ versie, zo wist ze.
De tijd was aangebroken dat ze met beiden kennis ging maken.

Mr Prendergast liep naar een hoek in zijn study en leek vanuit het niets een cane tevoorschijn te toveren.
Anna keek er verschrikt naar. Was dit nou ´nog´ maar Junior, of ´al´ Senior?
Ze keek vragend richting Angela, maar die bleef strak voor zich uitkijken. Ze keek wel beter uit….
Mr Prendergast zwiepte het ding monter door de lucht.
WHOOSH!
De bilspieren van de beide meiden trokken samen.

 

Anna voelde hoe Mr Prendergast richtte.
Tik, tik.
Anna zette zich schrap.

WHOOSH! Klonk het, gevolgd door de klap.
“Oooh”… Dacht Anna een fractie van een seconde, “Dit valt wel MEEEEE?????”
Aaaah, Fuck! Wat was dat???
Deze sensatie was nieuw voor haar. Die stekende napijn die dus later kwam.
Een heel klein gilletje kon ze dan ook niet onderdrukken.
Ze vergat dan ook te tellen.

“Well!?” gaf Mr Prendergast Anna de gelegenheid zich te herstellen.
“Eh…. Aahw… One sir.” piepte ze snel.
“Good girl!”

Tik, tik… “Oh my God”…. Anna kneep haar ogen dicht, alsof dat haar ging helpen.
WHOOSH!….. Slik…. “Two sir.”

Tik, tik….
WHOOSH!….. “Three sir.”
Mr Prendergast nam zijn tijd.
Hij controleerde de billen van Anna even.


 

Tik, tik…
WHOOSH!…. Auw! Het lijkt verdomme wel een vertraagde opname!
“Four sir.”
Tik, tik…
WHOOSH!..... “Five sir.”
“Last stroke, brace yourself.” zei Mr Prendergast.
Ja, duh…. Anna had heus meegeteld, hij mocht nu eens zeggen “Nog twee”?
Tik, tik…
WHOOSH! Net even harder nu.
Anna hapte naar adem en liet die pas weer los toen de napijn was weggezakt.
“Six sir.” klonk het dan ook met een zucht.

Uiteraard kreeg Angela op exact dezelfde wijze ook haar ‘Six of the best’ van maatje Junior.
Wat een genot….

Anna had ondertussen starend naar ALWEER een muur haar zonden mogen overdenken.
Maar of ze dat nu deed of daaraan dacht?
Hoe ze het voor elkaar kreeg zo na Junior; een bijdehante opmerking was aan haar brein ontsproten….
Eens een Brat, altijd een Brat?
Zou ze durven?
Toen Angela weer naast haar stond in ‘the line up’ waagde ze het erop.
Diepe hap lucht…

“Sir?”
“Yes Anna, what is it?”
“Well, you just said: “Last stroke” so I suppose I can go now?”
Brutaal keek ze Mr Prendergast recht in de ogen.
En die voorspelden nu natuurlijk onweer.
Met grote passen beende hij richting Anna. Ze schrok ervan, dat kwam nu wel erg dichtbij.

“WHAT!” -<PATS!>
“DID!” -<PATS!>
“YOU!” -<PATS!
“SAY!?” -<PATS!>

-<PATS!> <PATS!> <PATS!> <PATS!> <PATS!> <PATS!> <PATS!> <PATS!> <PATS!> <PATS!>
Een serie snoeiharde meppen met zijn hand op de bovenbenen van Anna, net onder haar billen.
Dit brandde heel gemeen…

AUW! WTF?
Waar haalde hij deze truc nou weer vandaan?
Die aanval had ze niet verwacht.
Het miste zijn uitwerking niet, het brandde zowel op Anna haar huid als achter haar ogen.
“DON’T TRY THAT ATTITUDE ON ME, MISSY!”
voegde Mr Prendergast er nog als commentaar aan toe.

“No sir, I’am sorry.”

“Very good, keep that in mind.”

Tijd voor The Grand Finale.

“Right girls…
Your punishment isn’t over yet.”
Mr Prendergast begon onder het oog van de meisjes aan zijn Chesterfield te trekken, het bankstel paste perfect in de entourage van zijn ‘Headmasters study’. Het logge meubelstuk kwam soepel in beweging, en met een minimale inspanning schoof Mr Prendergast het bankstel in het midden van de kamer. Verbaasd sloeg Anna dit tafereel gade, maar registreerde al snel de wieltjes die onder de Chesterfield gemonteerd waren.
Even, heel even kwam bij Anna de aandrang boven om Mr Prendergast te vragen of hij soms zijn roeping als verhuizer gemist had …. Een kleine grimas verried de gedachte…..
Toch maar niet.

Er was weinig fantasie voor nodig om te kunnen bedenken welke functies de Chesterfield nu nog meer had dan erop zitten alleen, nu het zo midden in het vertrek stond. Het was maar een kleine afstand, in een oogwenk konden die mogelijkheden gedemonstreerd worden besefte Anna zich maar al te goed.
En aan de beurt kwam ze met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid toch wel…

“This cane girls <WHOOSH!> is the one I use when students have crossed the line severely.
Students like yourself.
Brawling at my staff, Illegally changing grades, starting off an entire classroom, not setting a good example for fellow students….
You both well deserve my senior cane on your rear-ends.
So that is exactly what I am going to do now.”

 

“Anna, come over here girl”
Gezien het erg duidelijk was hoe de volgende scene eruit zou zien, aarzelde Anna even om op deze uitnodiging in te gaan.
Anna slikte…. Nu zal je het hebben…
“Come on girl, I haven’t got all day!”

Eenmaal binnen zijn handbereik lag Anna al snel in de gewenste positie: voorover gebogen over de rugleuning van de Chesterfield. Haar jurk werd weer omhoog geschoven, en daar stond ze, de billen als een niet te missen doelwit omhoog.
Uitleg over wat er nu ging gebeuren was nogal overbodig.
“Same routine as before young lady.” waren de enige woorden die Mr Prendergast er aan vuil maakte.
Anna voelde geen gêne meer over de naaktheid van haar billen en de houding waarin ze stond. Nee, die werd overruled door de angst die ze voor de senior cane had.
Ze had nu toch echt iets anders om zich zorgen over te maken….

“Six of the best. Brace yourself girl”
Het klonk onheilspellend.

Tik, tik….. Shit, nu al?
Adem in, zet vast…
WHOOSH!
…Vang op... en adem uit…
 “One sir.”

Tik, tik…
WHOOSH!... “Two sir.”

Tik, tik…
WHOOSH!...”Three sir.”

Wat! Deed! Dit! Ontzettend! Zeer!
Op de helft pas…
Anna voelde een lichte wanhoop, maar ergens ook…. Een vastberadenheid deze laatste beproeving te doorstaan.

Mr Prendergast hield de reacties van Anna nauwlettend in de gaten, las haar lichaamstaal en controleerde de huid. Hij leek rekening te houden met wat Anna aan kon, zonder afbreuk te doen aan wat hij voor haar in petto had. Er was geen ontkomen aan, dat was kristalhelder.
Deze mix van doortastendheid maar ook van betrokkenheid maakte dat ondanks de pijn het veilig voelde.
Heel apart.

WHOOSH!.......“Four sir.”
WHOOSH!.......”Five sir.”
WHOOSH!.......”Six sir.”

Het was klaar nu.
Mr Prendergast zette Anna weer tegen de muur, maar nu met haar gezicht de study in zodat ze zicht had op wat er nu met Angela ging gebeuren.
Niet dat ze dat niet heel goed wist. Maar het effect ervan was dat nu Anna de laatste klap gehad had, ze nu niet op haar lauweren (of blaren zo je wilt) kon gaan rusten.

De zes klappen van de senior cane met als toetje een laatste harde uithaal die Angela kreeg, waren voor Anna erg confronterend om naar te moeten kijken.
Ze kon het bijna letterlijk voelen, maar ook het schuldgevoel Angela in die positie te hebben gebracht maakte dat Anna deze les niet snel zou vergeten….

De meiden mochten hun slipjes zelf weer omhoog halen. Uiterst voorzichtig schoven zij de stof over de gehavende billekes, het gezicht in een pijnlijke grimas trekkend.
Ondertussen borg Mr Prendergast zijn arsenaal aan slagwerktuig op.

“Do you think you two girls learned a lesson this morning?”
“Yes sir,” klonk het eensgezind vanuit twee monden.
“Or do you think I have to smack your bottoms again very soon?”
“No sir!” klonk het overtuigd in tweevoud.
“Very good.”

Mr Prendergast leunde ontspannen maar zelfverzekerd tegen zijn bureau, keek de dames nog één keer doordringend aan.
“But beware of the fact that if you cross the line, I will not hesitate to give you a well-deserved spanking on your bare bottoms.
Do I make myself clear?”
“Yes sir.”
“Very well….
You can leave my study.
Go and report to your mentor.
Now. GO!”

Angela en Anna vlogen, de handen beschermend over hun achterste.

- Wordt vervolgd… want een stiekeme roker is een onruststoker, volgens Mr. Prendergast.-

 

___

Geschreven door Britt/Anna/Polly

Geredigeerd door Angie/Angela/Patsy
 

© 2016 by Mrs. Patsy Rose

  • Facebook App Icon